Kosciuschko

O poszukiwaniu wewnętrznej wolności rozmawiamy z Lucjanem Szajbel – Luckiem

Kasia Witczak — Mon, 12 Sep 2022 18:04:07 +0000

O poszukiwaniu wewnętrznej wolności rozmawiamy z Lucjanem Szajbel – Luckiem

12-09-2022

Ruda Śląska.

Z jednej strony miejsce narodzin, dojrzewania i pierwszej miłości czytaj: tata górnik, kopalnia, Śląsk. Z drugiej filozofia, która zrodziła się z tej miłości: czytaj “Ruda” albo salon fryzjerski, wujek barber. Z perspektywy czasu wybór może wydawać się prosty, wręcz oczywisty. Jednak nie dla człowieka, który w poszukiwaniu wewnętrznej wolności sprzeciwia się losowi.

Trener, który stworzył kilkunastu Mistrzów świata. Świadomy swojej wartości, ale nieposzukujący splendoru.

Człowiek, który kocha swoje miasto. Chyba kocha. Mężczyzna, który robi różne rzeczy, ale zawsze pozostaje w stosunku do swoich bliskich dobry. Tak myśli. Człowiek, w którym pewność siebie i składanych deklaracji przeplata się z pokorą, to Lucjan Szajbel – Lucek, w niektórych kręgach znany jako stwórca Mistrzów Świata, dwukrotny wicemistrz Polski i trener kadry narodowej barberów federacji CMC.

Czego spodziewasz się, przekraczając próg Zakładu Fryzjerstwa Awangardowego w Rudzie Śląskiej? Porzućcie wszelką… Nie ma nawet, czego porzucać, bo sam koncept jest tak abstrakcyjny, że przypomina czeski dramat absurdu, w którym mistrz nożyczek wiruje pod sufitem i przy dźwiękach Schuberta spada na brody niczego niespodziewających się klientów. Tu upadam po raz pierwszy: szufladkowanie. Lucjan tego nie cierpi. W pracowni słychać ciężkie brzmienia i nie mam na myśli tokarki, ale soczysty metal z samego dna bidaszybów. Lucjan od razu przechodzi do rzeczy. Jest wcieleniem swobodnej atmosfery, która stanowi esencję tego miejsca.

Jestem trenerem kadry barberskiej. Robię takie rzeczy, że niekiedy samego boli mnie od tego głowa. Jest tego tak dużo. W tamtym tygodniu byłem we Włoszech. Teraz prowadzę szkolenia. To wszystko tak szybko się kręci, a ja chcę być i będę normalny.

Ojciec był górnikiem, a filozofia górnictwa miała być startem w dorosłe życie Lucjana. W poszukiwaniu wewnętrznej drogi do wolności wybrał dla siebie fryzjerstwo męskie. Swoje dzieciństwo spędzał w salonie wujka, który wyjechał do Niemiec i stał się dla niego prawdziwą inspiracją. Pytania o normalność powraca, bo gdzie szukać prostych odpowiedzi, kiedy wkoło same znaki zapytania? Nowe linie cięcia. Pierwsze fale dla mężczyzn. Wujek coraz wyraźniej zaznacza się na jednej z dwóch dróg, która w końcu pozwoli wykroczyć poza schemat.

Nie jestem skazany na fryzjerstwo. Ja się teraz bawię. Jestem w swoim żywiole. Fryzjerstwo to ja, mój dobry sposób na życie i zabawę. Jestem w nim po prostu sobą.

I znowu dostaję po głowie schematami, w które próbowałem wtłoczyć Lucjana. Muzyka w tle pachnie siarką. Powietrze wokół wypełnia się elektryzującym wspomnieniem pogoteki w Spodku, byciem alternatywą dla środowiska, z którego się wywodzisz. W opowieści Lucjana słychać pierwsze ostre cięcia testowane na kumplach punkach. Rewolucja w młodych, rozgrzanych pomysłami głowach, której nie dało się zatrzymać i okiełznać.

Tęsknię za kulturą Punk Rocka. Punk Rock. Black Metal. Chaos. Ja w tym odpoczywam. Wszystko to, co uznawane za do niczego, kojarzące się z czymś niewłaściwym. Tatuaże. Teksty, o których inny człowiek, by nie wspomniał. To mi daje dużo siły. Chciałbym być na bakier.

Barber bywa na bakier. Ma historię, która się za nim ciągnie, która mu towarzyszy. Czasami rzemieślnik, a czasami świr, artysta, wizjoner, kolekcjoner piękna i kształtów, mistrz ceremonii, niewolnik w świątyni codziennych rytuałów. Człowiek z duszą naładowaną do pełna, odbezpieczoną i skierowaną w stronę wyzwania. Lucjan uważa, że Barber Shop nie jest miejscem dla lalusiów – tylko dla ludzi z wizją. Barberzy to subkultura, którą tworzą mężczyźni i kobiety z silną osobowością.

Punk się nie skończył. Dopóki ja nie umrę, to będzie żył. Równie duże wrażenie wywarła na mnie scena, kiedy Vanilla Ice wjeżdża ze swoim stylem do cukierkowego miasta z cukierkowymi ludźmi, w cukierkowych fryzurach. Wprowadza coś nowego, swój styl w ten wyimaginowany świat.

Każdy z nas żyje w takim świecie, mówi Lucjan. I to tylko od nas zależy, czy zechcemy nadać mu trochę własnego charakteru. Dobrego barbera kształtuje praca, praca i jeszcze raz ogłada. W tej pracy nie ma miejsca na pychę i stawianie oporu. Barber musi lecieć jak piórko z wiatrem. Na drodze Lucjana do wewnętrznej wolności pojawia się więcej płaczu niż splendoru. Mimo kolejnych trudności – niemal całkowitej utraty wzroku w jednym oku spowodowanej guzem mózgu, problemów z mówieniem – nie traci woli rewolucji. Pragnie pokazać, jak można zmieniać świat, wywierając wpływ na swoje najbliższe otoczenie. Żyje z dnia na dzień. Każde wyjście z domu porównuje do zjazdu górnika do pracy – zjedzie na dół, ale nie wie, czy wróci. Dlaczego nie wyobraża sobie życia bez zawodu barbera?

Jestem tu i czuję się z tym dobrze. Kocham Rudę Śląską. Chyba. To jest moje życie. Kocham ludzi, których tu mam – przyjaciół, rodzinę. Kocham koncerty i imprezy. Nie jestem maszyną. Żyję z tymi ludźmi. Rozmowy. Dużo rozmów. To wszystko daje mi radość, nie szczęście. Szczęście to jest pięć minut, parę sekund. Bawię się tym. Zawód barbera wszędzie wygląda tak samo. Jest tylko zimno albo ciepło. Ja cieszę się z tego, że jestem tutaj. Mój 13-letni syn chce być fryzjerem. Daje mu sztuczne główki, na których ćwiczy cięcie. Już ma nawet pierwsze przycięte paluszki za sobą.

Życie dla Lucjana jest jak miasto, w którym się wychował. To przede wszystkim ludzie, których trzeba kochać i szanować, jak dzielnice Rudy Śląskiej. Nie istnieją lepsze lub gorsze. Każdy jest inny i każdy jest uczniem, który dzisiaj może coś spieprzyć, ale za tydzień wyjdzie mu to perfekcyjnie. Jest barberem – jest dziki, jest artystą i takich barberów kocha. Kocha artystów i wizjonerów, którzy sięgają w tym zawodzie po więcej, a on im pomaga tam dotrzeć. Czy coś by zmienił?

Jestem zadowolony z tego, co mam. Żona, syn, brat, całe moje życie jest fajne. Gdybym mógł coś zmienić, to może, żebym normalnie gadał i zeza nie miał.

rozmawiał: Habib Moskin
foto: Marta Błażejowska

Artykuł O poszukiwaniu wewnętrznej wolności rozmawiamy z Lucjanem Szajbel – Luckiem pochodzi z serwisu Kosciuschko.

W barberskim świecie Mateusza Zaroda

admin — Wed, 21 Jul 2021 16:20:30 +0000

W barberskim świecie Mateusza Zaroda

6-08-2021

Zadanie było z pozoru proste. Wejść do świata, w którym wszyscy się kumplują, a pojęcie dystansu nie istnieje. Zdawałoby się – banał. Jednak nie dla mnie. Niektórzy tak już mają, że z daleka komunikują: jestem poważny. I dystans buduje się sam. Jak zatem poznać świat barberów?

I to jest właśnie ten moment, w którym powinien wydarzyć się cud. Wydarzył się i miał na imię Mateusz. Miał też brodę, co z miejsca czyniło go człowiekiem wiarygodnym (i kompetentnym). Jednak tym, co skutecznie niwelowało jakiekolwiek formy dystansu był jego sposób bycia. Swoboda człowieka o fenomenalnej równowadze ducha, organicznie niezdolnego do nakładania maski i tworzenia pozorów. Co więcej – umiejącego dostrzec w drugim człowieku autentyczność. Niezależnie od wyrazu twarzy, zajmowanego stanowiska czy koloru sznurowadeł.

Dlaczego uważam, że to ważne? Bo stworzony przez Mateusza barber shop „Brzytwa Mać” jest miejscem, w którym się to czuje. Swoboda i autentyzm nie są tu reklamowymi frazesami. Klienci i pracownicy mówią do siebie po imieniu, bo chcą to robić, a nie dlatego, że taka jest polityka wizerunkowa firmy. A zatem, nieważne, kim jesteś – górnikiem, barmanem, sędzią Sądu Najwyższego czy ekologiem ratującym las wielkomorszcza – będziesz czuć się tu swobodnie, o ile sam cenisz swobodę i niewymuszone relacje, jesteś otwarty, a jedyne maski, jakie nakładasz służą pielęgnacji.

Ja nie uciekałem od czegoś. Przeciwnie. Dążyłem do czegoś. Szukałem biznesu, w którym mógłbym być sobą. Od początku wiedziałem, że to będzie barber shop.

– My nie oszukujemy ani nie udajemy. Wszyscy jesteśmy „na ty”, ale to nie wynika z próżności. Nie tworzymy świata ludzi wybranych. Po prostu od wejścia jesteśmy kolegami. To nam pozwala na dwie rzeczy. Po pierwsze, na budowanie biznesu w oparciu o wzajemny szacunek i zaufanie. Po drugie, na pracę w przyjemnej atmosferze. Chcemy męskich wrażeń i męskich przyjemności. U nas jest jak na typowym męskim spotkaniu. Specyficzne żarty, słownictwo, niekoniecznie na poziomie…

Komunikacja też panuje tutaj raczej typowa dla męskich kręgów – nikt nie owija w bawełnę. Po prostu ceni się tu prawdę i zwyczajną uczciwość. Barberzy nie stosują kosmetyków, których sami by nie używali. Nie będą cię przekonywać, że szybka przemiana w Jasona Momoa to kwestia odpowiednich nożyczek. Niestety, czasem usłyszysz: „To niemożliwe, ale wymyślę coś innego”. W końcu od tego są kumple, prawda?

Istnienie „Brzytwy” to realizacja planów na biznes, który daje nie tylko pieniądze, ale coś więcej. Coś znacznie większego i ważniejszego. Poczucie spełnienia, przekonanie o tym, że działa się z sensem, że kontroluje się własne życie i wykorzystuje każdą jego minutę najmocniej jak się da. Połączyć zarabianie pieniędzy z budowaniem osobistego szczęścia? Możliwe.

To jest biznes oparty na zrozumieniu i zaufaniu. Mogę zupełnie szczerze powiedzieć, że ta praca zmieniła moje życie. Na lepsze. Nie, nie na lepsze. Na szczęśliwe.

– Uciekłem ze świata biznesu, bo przez długie lata byłem właścicielem agencji PR. Ale moja historia nie jest medialna. To nie była wielka zmiana. Nie rzuciłem wszystkiego i nie wyjechałem w Bieszczady, żeby zająć się malowaniem ikon. Ja tak naprawdę przeszedłem ze świata biznesu do świata biznesu. Tyle tylko, że te dwa światy dzieli przepaść. Pijarowcy często zajmują się budowaniem wizerunku czegoś, czego tak naprawdę nie mają szans sprawdzić. To był świat, w którym nie potrafiłem być szczęśliwy. Nie dlatego, że byłem kiepski. Nie byłem. Po prostu brakowało mi autentyczności w tym, co robię. Ja nie uciekałem od czegoś. Przeciwnie. Dążyłem do czegoś. Szukałem biznesu, w którym mógłbym być sobą. Od początku wiedziałem, że to będzie barber shop. Sam nie strzygę ludzi, ale i tak mam ogromne poczucie satysfakcji, bo widzę namacalne, konkretne efekty tej pracy. Czuję się świetnie, czytając komentarze zadowolonych klientów. Stworzyliśmy tutaj solidne więzi. Ludzie są ważni w moim życiu. Mam świetny zespół, ale tak prawdę wszyscy jesteśmy w jakimś stopniu zaprzyjaźnieni. I pracownicy, i klienci. To jest prawdziwy biznes. Oparty na zrozumieniu i zaufaniu. Po prostu ze sobą rozmawiamy. Mogę zupełnie szczerze powiedzieć, że ta praca zmieniła moje życie. Na lepsze. Nie, nie na lepsze. Na szczęśliwe.

Niedługo Mateusz otwiera kolejny barber shop – tym razem w Sosnowcu. W pogoni za pieniędzmi? Wiadomo, że nie. On po prostu kocha ruch i zmiany, jak to człowiek miasta. Lubi podróżować, ale nie po to, by zobaczyć coś u celu, a po to, by się przemieszczać. W drodze zawsze może wydarzyć się coś ciekawego. Podobnie w barber shopie. Zawsze może przyjść ktoś nowy i opowiedzieć nową historię. Na przykład o tym, że zamierza rzucić wszystko, pojechać w Bieszczady i zająć się malowaniem ikon.

Justyna Tworek-Hernik

Artykuł W barberskim świecie Mateusza Zaroda pochodzi z serwisu Kosciuschko.